دل پر اندیشه و جگر پر خون

دید لشگرگهی و جست از جای

خود ندانست کان چه واقعه بود

سو به سو می دوید خاک آلود

تا چگونه رود ز باغ برون

آن دو سروش برابر افتادند

کان همه نار و نرگسش دادند