لشگر و گنج را رساندی رنج

نعمت افزون دهد به نعمت خوار

از تو بر من چه راست روشن گشت

راستی رفت و روشنی بگذشت

تا نه لشگر به جای ماند و نه گنج

چه گمان برده ای که وقت شراب

غافلانه مرا رباید خواب