رخنه سازی تو دست مستان را

تا نه لشگر به جای ماند و نه گنج

چه گمان برده ای که وقت شراب

غافلانه مرا رباید خواب

بشکنی پای زیردستان را

بهر من باد خاک اگر بهرام

تیغ فرمش کند چون گیرد جام