بهترم ده که بهترت دادم

زاهد آن فرش داده را بنوشت

زد یکی چرخ و چرخ وار به گشت

گفت از این نقدها که آزادم

رقص برداشت بی مقطع ساز

آن چنان شد که کس ندیدش باز

رهروان آنگه آنچنان بودند