بر وداع ودیعت دگران

شیر مرغان غیب را جویان

به تو یزدان ودیعتی بسپرد

چونکه وقت آمد آن ودیعت برد

خویشتن را مکش چو بی خبران

باز پس گرد و کارخویش بساز

دست کوتاه کن ز رنج دراز