روی ازین چار سوی غم برتاب

ز آسمان و فرشته دور افتد

چاشنی گیر آسمان زمیست

میزبان فرشته آدمیست

چند ازین خاک و باد و آتش و آب

حجره ای با چهار دود آهنگ

بر دل و دیده چون نباشد تنگ