مکن شرمسارم در این داوری

و گر بامدادست راهم به توست

همه روز تا شب پناهم به توست

چو خواهم ز تو روز و شب یاوری

چنان دارم ای داور کارساز

کزین با نیازان شوم بی نیاز

پرستنده ای کز ره بندگی