پرستنده ای کز ره بندگی

مکن شرمسارم در این داوری

چنان دارم ای داور کارساز

کزین با نیازان شوم بی نیاز

کند چون توئی را پرستندگی

درین عالم آباد گردد به گنج

در آن عالم آزاد گردد ز رنج