نمودم بارژنگ یک دست برد

جهان پر شد از ناله کر نای

بهومان چنین گفت کای شوربخت

ز پالیز کین برنیامد درخت

که بود از شما نامبردار و گرد

تو اکنون همانا بکین آمدی

که با خشت بر پشت زین آمدی