چه خواهی ز من با چنین بود سست

بدان رسم و آیین که می خواستی

ز رونق مبر نقش آرایشم

نصیبی ده از گنج بخشایشم

همان گیر نابوده بودن نخست

مرا چون نظر بر من انداختی

مزن مقرعه چون که بنواختی