چو شد در ره نیستی چرخ زن

زمین و آسمان را پس انداخته

مجرد روی را به جایی رساند

که از بود او هیچ با او نماند

برون آمد از هستی خویشتن

در آن دایره گردش راه او

نمود از سر او قدمگاه او