سوی عالم آمد رخ افروخته

هم او خورد و هم بخش ما خاص کرد

دلش نور فضل الهی گرفت

یتیمی نگر تا چه شاهی گرفت

همه علم عالم در آموخته

چنان رفته و آمده باز پس

که ناید در اندیشه هیچ کس