چنان رفته و آمده باز پس

یتیمی نگر تا چه شاهی گرفت

سوی عالم آمد رخ افروخته

همه علم عالم در آموخته

که ناید در اندیشه هیچ کس

ز گرمی که چون برق پیمود راه

نشد گرمی خوابش از خوابگاه