که ابرم دهد بیش ازان دست مزد

که دارد دکانی در این چار سو

که رخنه ندارد ز بسیار سو

چو دریا چرا ترسم از قطره دزد

اگر برفروزی چو مه صد چراغ

ز خورشید باشد برو نام داغ

شنیدم که رندی جگر تافته