گلم سرخی انداخت زردی گرفت

فرو ماند دستم ز می خواستن

گران گشت پایم ز بر خاستن

تنم گونه لاجوردی گرفت

هیون رونده ز ره مانده باز

به بالینگه آمد سرم را نیاز

همان بور چوگانی باد پای