من آیم به جان گر تو آیی به تن

درودم رسانی رسانم درود

بیائی بیایم ز گنبد فرود

مرا زنده پندار چون خویشتن

مدان خالی از هم نشینی مرا

که بینم تو را گر نبینی مرا

لب از خفته ای چند خامش مکن