مدان خالی از هم نشینی مرا

بیائی بیایم ز گنبد فرود

مرا زنده پندار چون خویشتن

من آیم به جان گر تو آیی به تن

که بینم تو را گر نبینی مرا

لب از خفته ای چند خامش مکن

فرو خفتگان را فرامش مکن