لب از خفته ای چند خامش مکن

من آیم به جان گر تو آیی به تن

مدان خالی از هم نشینی مرا

که بینم تو را گر نبینی مرا

فرو خفتگان را فرامش مکن

چو آن جا رسی می درافکن به جام

سوی خوابگاه نظامی خرام