همه گفته خویش را باد کرد

سخن تا نپرسند لب بسته دار

گهر نشکنی تیشه آهسته دار

نپرسیده هر کو سخن یاد کرد

به بی دیده نتوان نمودن چراغ

که جز دیده را دل نخواهد به باغ

سخن گفتن آنگه بود سودمند