چو از بهر هر کس دری سفتنی است

ره آورد من بس بود خوی خوش

به خوی خوش آموده به گوهرم

بدین زیستم هم بدین بگذرم

سرودی هم از بهر خود گفتنی است

ز چندین سخن گو سخن یاد دار

سخن را منم در جهان یادگار