چو دریا شوم دشمنی عیب شوی

به هر زخم چون نی نوائی زنم

مگر کاتش است این دل سوخته

که از خار خوردن شد افروخته

نه چون آینه دوستی عیب گوی

به خواهنده آن به خشم از مال و گنج

که از باز دادن نیایم به رنج