ملالت گرفت از من ایام را

چه گردم به در یوزه چون آفتاب

نشینم چو سیمرغ در گوشه ای

دهم گوش را از دهن توشه ای

به کنج ارم بردم آرام را

در خانه را چون سپهر بلند

زدم بر جهان قفل و بر خلق بند