که ای جامگی خوار تدبیر من

خراباتیان را صلائی زنم

مرا خضر تعلیم گر بود دوش

به رازی که نامه پذیرای گوش

ز جام سخن چاشنی گیر من

چو سوسن سر از بندگی تافته

نم از چشمه زندگی یافته