مگوی آنچه دانای پیشینه گفت

بی انباشتن در دهان نهنگ

از آن خوش تر آید جهان دیده را

که بیند همی ناپسندیده را

که در در نشاید دو سوراخ سفت

مگر در گذرهای اندیشه گیر

که از باز گفتن بود ناگزیر