ز حکمت برآرایم آنگه سخن

درختی برومند خواهم نشاند

نخستین درپادشائی زنم

دم از کار کشورگشائی زنم

کنم تازه با رنجهای کهن

به پیغمبری کویم آنگه درش

که خواند خدا نیز پیغمبرش