دهد بخش خواهندگان جو به جو

زمین دوزخی بود بی کار و کشت

به ابری چنین تازه شد چون بهشت

ز هر نعمتی کایدش نو به نو

به هر نیکوی چون خرد پی برد

جهان یاد نیک از جهان کی بود

گر از نخل طوبی رسد در بهشت