سپارنده پادشاهی به تو

چراغ ترا روغن افزون کند

همه روز خورشید با تاج زر

به پائین تخت تو بندد کمر

سپرد از جهان هر چه خواهی به تو

بدان داد ملکت که شاهی کنبی

چو داور شوی داد خواهی کنی