چو منشور اقبال او خواند پیش

ملک زاده را دید بر گنج پای

به تعلیم او بیشتر برد رنج

که خوش دل کند مرد را پاس گنج

درو بست عنوان فرزند خویش

به روزی که طالع پذیرنده بود

نگین سخن مهر گیرنده بود