مرا و تو را گه شود پای سست

که از جمله دور گیران شدند

شه ما که بدخواه را کرد خرد

برای وزیر از جهان گوی برد

تن شاه باید که ماند درست

مبادا که شه را رسد پای لغز

که گردد سر ملک شوریده مغز