شه دادگر داور دین پناه

گدازند از آن کوه آتش چو موم

ز جمعی چنین دل پراکنده ایم

دگر حکم شه راست ما بنده ایم

چو دانست کاورد زنگی سپاه

هراسان شد از لشگر بی قیاس

نباید که دانا بود بی هزاس