مرا کار سازندگی چون دهی

کزان بخت هرگز نباشدت بهر

به من چون دهی کدخدایی شهر

چو بی بهره باشی ز گاه مهی

چرا تو نسازی همی کار خویش

که هرگز نیامدت ازین کار پیش

ز تاج بزرگی چو موی از خمیر