سر گردنان شاه گردون گرای

چو از کوره آتشین موم را

چو کرد آن زبانی سپه را زبون

نیامد بناورد او کس برون

ز پرگار موکب تهی کرد جای

بر آراست بر جنگ زنگی بسیچ

به زنگی کشی نیزه را داد پیچ