روان کرد مرکب به میعادگاه

به وقت زدن تلخ چون زهر مار

نشست از بر باره کوه فش

به دیدن همایون به رفتار خوش

پذیره که دشمن کی آید ز راه

نیامد پلنگر که پژمرده بود

به اندیشه لنگر فرو برده بود