همان خورد کان ناسزای دگر

ز زنگی رگ زندگانی برید

دگر دیوی آمد چو یکپاره کوه

کزو چشم بینندگان شد ستوه

چنین چند را خاک خارید سر

سیه روی تر زان یی دیو سار

به پیچش درآمد چو پیچنده مار