چو زان سیلها بر نگشتی چو کوه

که بودند چون دیو دژخیم زشت

چو با تیغ تو سرکشی ساختند

به جز سر چه در پایت انداختند

از این قطره ها هم نداری شکوه

نهنگی که او پیل را پی کند

از آهو بره عاجزی کی کند