نگفتن هم از گفتنش به بود

زبان گر به گرمی صبوری کند

ز دوری کن خویش دوری کند

سخن گر چه با او زهازه بود

چو خوش گفت فرزانه پیش بین

زبان گوشتین است و تیغ آهنین

نباشد به خود بر کسی مرزبان