همه ساله گوهر نخیزد ز سنگ

شد آن مرغ کو خایه زرین نهاد

سپهر آن بساط کهن در نوشت

بساطی دگر ملک را تازه گشت

گهی صلح سازد جهان گاه جنگ

به گردن کشی بر می آور نفس

به شمشیر با من سخن گوی بس