گهی صلح سازد جهان گاه جنگ

سپهر آن بساط کهن در نوشت

بساطی دگر ملک را تازه گشت

همه ساله گوهر نخیزد ز سنگ

به گردن کشی بر می آور نفس

به شمشیر با من سخن گوی بس

تو را آن کفایت که شمشیر من