نیارد سر تخت تو زیر من

به گردن کشی بر می آور نفس

به شمشیر با من سخن گوی بس

تو را آن کفایت که شمشیر من

چو من با رکابی که برداشتم

عنان جهان بر تو بگذاشتم

تو با آنکه داری چنان توشه ای