کزین قد عالم مبادا تهی

من او را خورم دل فروزی بود

مرا او خورد خاک روزی بود

چه نیکو متاعیست کار آگهی

ز عالم کسی سر برآرد بلند

که در کار عالم بود هوشمند

به بازی نپیماید این راه را