به مهمانی خویش تا روز مرگ

ز گردن زنان برنیاری خروش

چو دریا به سرمایه خویش باش

هم از بود خود سود خود برتراش

درختی شو از خویشتن ساز برگ

چو پیله ز برگ کسان خورد گاز

همه تن شد انگشت و قی کرد باز