سپه به که برنا بود زان که پیر

رها کن فروکش تو پیرانه پای

تن ناتوان کی سواری کند

سلیح شکسته چه یاری کند

میانجی کند چون رسد تیغ و تیر

به هنگام خود گفت باید سخن

که بی وقت بر ناورد ناربن