سرش را پگه باز باید برید

به هنگام خود گفت باید سخن

که بی وقت بر ناورد ناربن

خروسی که بیگه نوا بر کشید

زبان بند کن تا سر آری بسر

زبان خشگ به تا گلوگاه تر

سر بی زبان کو به خون تر بود