زبان بند کن تا سر آری بسر

که بی وقت بر ناورد ناربن

خروسی که بیگه نوا بر کشید

سرش را پگه باز باید برید

زبان خشگ به تا گلوگاه تر

سر بی زبان کو به خون تر بود

بهست از زبانی که بی سر بود