زبان خشگ به تا گلوگاه تر

خروسی که بیگه نوا بر کشید

سرش را پگه باز باید برید

زبان بند کن تا سر آری بسر

سر بی زبان کو به خون تر بود

بهست از زبانی که بی سر بود

زبان را نگهدار در کام خویش