بهست از زبانی که بی سر بود

زبان بند کن تا سر آری بسر

زبان خشگ به تا گلوگاه تر

سر بی زبان کو به خون تر بود

زبان را نگهدار در کام خویش

نفس بر مزن جز به هنگام خویش

زبان به که او کام داری کند