زبان را نگهدار در کام خویش

زبان خشگ به تا گلوگاه تر

سر بی زبان کو به خون تر بود

بهست از زبانی که بی سر بود

نفس بر مزن جز به هنگام خویش

زبان به که او کام داری کند

چو کامش رسد کامگاری کند