منی و توئی در میان آمده

چو دوران ملکی به پایان رسد

بدو دست جوینده آسان رسد

جهان چون نباشد به جان آمده

جز این از منت هیچ واخواست نیست

که در یک ترازو دو من را ست نیست

به هم سنگی خود مرا بر مسنج