چو از هر دو سو لشگر آراستند

چو آرایش گلشن از اشک میغ

پس و پیش را کرد چون خاره کوه

بر انگیخت قلبی ثریا شکوه

یلان سربسر مرد میخواستند

سیاست درآمد به گردن زنی

ز چشم جهان دور شد روشنی