چو گوگرد سرخ آتشین گشت خاک

سیاست درآمد به گردن زنی

ز چشم جهان دور شد روشنی

ز بس خون که گرد آمد اندر مغاک

ز شمشیر برگشته جائی نبود

که در غار او اژدهائی نبود

نهنگ خدنگ از کمین کمان